Twintig jaar geleden zag ik haar voor de eerste keer, mijn zwart poppetje.

Anke (mijn moeder) en ik gingen samen met een aantal anderen naar een show in zuid-Frankrijk. Het huis van Chantal de Merie was het verzamelpunt (ergens voor Parijs)

Chantal ging nog een keer haar honden na , of alles goed verzorgd was , en vroeg ons of we de baby's wilden zien. En toen zag ik haar, nog maar een paar weekjes oud. Een klein zwart moppie, hevig kwispelend en waggelend, haar best aan het doen om aandacht te trekken. Ik was meteen verliefd,wat een droppie! Chantal wilde haar zelf houden, jammer.... Zelfs Anke, een verknocht Lhasa liefhebber vond het spijtig.

Maar ondertussen ging mijn hart open voor die grappige Shih Tzu, die echt niet
eenkennig of terughoudend waren als er vreemden op hun terrein kwamen
Integendeel, ze zaten overal, op schoot, in mijn nek of tegen mij opspringend.
Ze wisten van gekkigheid niet wat ze moesten doen om bij me
te zitten, die hondjes van Chantal.

Ze boden me hun vriendschap voor niets, dat vond ik heel grappig want de
vriendschap van een Lhasa Apso moet je eerst verdienen.

Ik had het zwarte dropje al uit mijn hoofd gezet toen Anke op een dag zei dat
we haar konden halen als ik wilde. Of ik dat wilde, ik kreeg vleugeltjes en
liep met mijn hoofd in de wolken.

Daar was ze dan, na uren in de auto gezeten te hebben kwamen we thuis met Agaatje die zich gelijk thuis voelde. Zes maandjes oud maar niets was ontoegankelijk voor haar, ze zat overal op of in (ze sprong onmiddelijk in de afwasautomaat). Ruud (mijn vader )en ik vonden het heel leuk,maar Anke was lichtelijk geirriteerd. "Uitsloofster" zei ze, en natuurlijk zat Agaatje al bij haar op schoot .Of je het wilde of niet, als Agaatje even
kwam knuffelen was je meteen verkocht.

Agaatje en ik waren altijd bij elkaar ze sliep zelfs bij me in bed. Samen zijn we een paar keer op de show geweest maar dat vond ze niet zo geweldig. In plaats van in stand te staan lag ze liever in mijn armen en ik kon haar niets weigeren.

Toen ze een jaar of drie was leek het me leuk om baby's van haar te krijgen. Agaatje ging naar een reu maar na negen weken geen baby's! Na zes maanden ging Agaatje weer naar een reu (een andere fokker andere reu) en weer geen baby's. Dit ging Anke te ver. Wij gaan naar Amerika een man voor Agaatje halen, zei ze.

We gingen naar New York naar Westminster, wat een show, geweldig! De volgende dag as er een Shih-Tzu specialty ergens in een groot hotel en daar ontmoeten we de familie Bingaman. Een paar dagen later gingen we terug naar Nederland met Bobo en Posie als handbagage. Bing's Ghostrider (Bobo), als echtgenoot voor Agaatje, en Bing's Peaches and Posies (Posie) als een vertrouwde vriendin voor hem.

Toen Agaatje bijna vijf was kreeg ze eindelijk haar baby, een zoon. Een zwart/wit kereltje die veel te groot was en met veel pijn en moeite geboren werd. Agaatje wilde er niets van weten,zelfs na een dag nog niet. Ze lag prinsheerlijk op mijn bed terwijl haar kind huilde van de honger. Nadat ik voor de eerste en laatste keer boos op haar ben geworden heeft ze haar kind geaccepteerd. En ik schaamde me dat ik boos op haar was, ik had haar zo verwend.

Agaatje, mijn schatje is twaalf en een half geworden.

Agaatje, ik mis je zo,ik hoop je ooit weer terug te zien, dag engeltje.